Ik wandel naar Parc du Pain boven Menton.

Verscholenen in de oude olijfbomen tjirpen de krekels oorverdovend.

Daar is het bankje.

M’n voeten raken de grond niet.

Het voelt als was ik een kind.

Zweet van de wandeling op m’n rug.

Een mier is aan het werk onder m’n voeten.

Wat doet het ertoe.